We hoopte we ergens op.
En dat geen waar we op hoopte hebben we niet gekregen.
Nee in tegen deel zelfs.
We hebben alleen maar een zeer teleurstellend bericht gekregen.
Het is der allemaal niet beter op geworden om het even in het kort te zeggen.
Owen heeft last van littekenweefsel op zijn stembanden en stanbandknobbels, hierdoor zitten de stembanden strak tegen elkaar en dat verklaart dat we de afgelopen paar keren niet konden decanuleren.
Dit was nu net niet wat we wilde horen.
Het is nu zelfs zo dat we afhankelijk zijn geworden van een aantal ziekenhuizen over de hele wereld.
De bevindingen van de laatste scopie worden naar Amerika, Londen en Leuven gestuurd.
Hier zitten proffesoren die der meer van af weten en hopelijk komen hun met een juiste behandeling.
Dat het lang gaat duren is nu zeker.
dat is dan ook het enigste zekere wat der is.
We hebben deze keer ook gehoord dat der zelfs een kans is dat de canule moet blijven zitten en der niet uit kan.
Weten niet of dat voor altijd is of voor een aantal jaar.
Is alleen maar onzekerheid en geeft een hoop vragen.
We willen der nu nog niet aan denken dat der een kans is dat Owen de canule voor zijn leven moet houden maar het blijft wel in je hoofd spoken.
De aankomende weken is het wachten, wachten op een goed bericht uit Amerika, Londen of Leuven
Is een raar idee dat je daar aan overgeleverd ben.
Ook dat het buitenland nu bezig is geeft een hoop vragen voor de toekomst.
Hoe het nu verder gaat is afwachten.


We zijn der langzaam aan gewend dat je elke keer weer een klap krijgt.
Klap naar klap om het maar te zeggen.
Alles wat der gebeurt en wat we te horen krijgen is uitzonderlijk en komt maar zelden voor.
Jammer dat het uitzonderlijke en de dingen de zelden voor komen wel steeds bij ons voorkomen.
Dat Owen een bijzonder mannetje is wisten we al maar laat het nu a.ub klaar zijn met al die bijwerkingen en complicaties.
Weten eerlijk gezegd niet hoe veel we hiervan nog kunnen hebben en verwerken.
Keuzes hebben we niet dus kunnen maar 1 ding doen.

De rest, de toekomst ons leven is onzeker en zien wel waar het eindigt.

De race waar tegen we strijden wordt alleen maar meer en meer op de proef gesteld, uiteindelijk zullen we deze race winnen.
Voor een ieder die van et begin af aan mee leest weet van de afspraak die ik gemaakt heb met onze kanjer.
Zorgen dat hij beter wordt al is het het laatste wat ik doe op deze aarde.


Wij houden de moed en hoop, al is het zwaar heel zwaar(dit is ook heel zacht uitgedrukt)



.......... wordt vervolgd.............